Angilbert był frankijskim poetą i dyplomatą, który pełnił wysokie funkcje na dworze Karola Wielkiego. Wykształcony w szkole pałacowej w Akwizgranie u boku uczonego Alkuina, piastował różne istotne stanowiska, w tym służył jako sekretarz oraz primicerius palatii. Był wpływowym doradcą syna Karola Wielkiego, Pepina, i odbył liczne misje dyplomatyczne do Stolicy Apostolskiej. W późniejszym okresie życia przeszedł ze służby dworskiej do przewodnictwa monastycznego, stając się ostatecznie opatem klasztoru w Saint-Riquier.
Życie i służba

Jako zaufany członek dworu imperialnego, Angilbert uczestniczył w wielu ważnych wydarzeniach politycznych, w tym towarzyszył Karolowi Wielkiemu w podróży do Rzymu w 800 roku. Był świadkiem testamentu cesarza w 811 roku. Jego relacje z rodziną imperialną były bliskie, a on sam mógł być powiązany z Karolem Wielkim poprzez małżeństwo z księżniczką Berthą. W 790 roku wstąpił do klasztoru Centulum, gdzie później służył jako opat, koncentrując się na odbudowie instytucji i założeniu szkoły.
Twórczość literacka
Dzięki swoim talentom poetyckim Angilbertowi nadano przydomek „Homer”. Jego łacińskie wiersze odzwierciedlają kulturę dworu karolińskiego, zawierając opisy życia pałacowego oraz czułe przydomki dla cesarza. Przypisuje mu się skomponowanie eposu opisującego spotkania imperialne; być może jest również autorem poematu De conversione Saxonum. Jego zachowane dzieła stanowią cenne źródło historyczne dotyczące atmosfery społecznej w imperium frankijskim.
Kult
Uznany za świętego, Angilbert jest upamiętniany w tradycji katolickiej. Jego wspomnienie obchodzone jest 18 lutego, w rocznicę jego śmierci w Saint-Riquier. Pamięta się go jako postać o podwójnym dziedzictwie: oddanego sługi państwa oraz gorliwego przywódcy monastycznego.
