Andrzej z Segni był włoskim franciszkaninem i teologiem żyjącym w XIII wieku, pochodzącym z szlacheckiej rodziny Conti di Segni. Mimo wysokich powiązań rodzinnych, w tym bycia siostzeńcem papieża Aleksandra IV, wyrzekł się majątku, aby podążać drogą religijnego oddania. Większość swojego życia spędził jako pustelnik, mieszkając w małej grocie w górach Apeninach. Zapamiętano go jako człowieka o głębokim skupieniu kontemplacyjnym i zdolności do przezwyciężania duchowych prób dzięki niezłomnej wierze.
Życie i pobożność
Pragnąc uniknąć świeckiej próżności, Andrzej opuścił rodzinny zamek i udał się do klasztoru św. Lorenza. Żył w wąskiej górskiej jaskini, gdzie często mierzył się z demonicznymi wizjami, którym skutecznie stawiał opór poprzez modlitwę. Był oddanym uczonym nauk świętych i napisał zaginiony traktat dotyczący kultu Madonny. Choć papież Bonifacy VIII oferował mu godność kardynała, odmówił objęcia tej funkcji, aby zachować samotniczy tryb życia.
Kult i śmierć
Andrzej zmarł w 1302 roku w pustelni na górze Scalambra niedaleko Piglio. Został beatyfikowany przez papieża Innocentego XIII w 1724 roku. Jego szczątki pierwotnie spoczywały w kościele św. Lorenza, jednak jego grób został uszkodzony podczas bombardowań podczas II wojny światowej, zanim w 1945 roku dokonano ponownego pochówku. W tradycji katolickiej wspomina się go 1 lutego.