Andriej Symbirski był prawosławnym świętym i świętym głupcem, który żył w Symbirsku (dzisiejszym Ułjanowsku) pod koniec XVIII i na początku XIX wieku. Urodzony w 1763 roku w pobożnej rodzinie, praktykował skrajną ascezę, w tym długie okresy milczenia i postu. Znany ze skromnego trybu życia, przebywał głównie na zewnątrz lub w małej chatce zapewnionej przez lokalnego właściciela ziemskiego. Był rozpoznawany dzięki swoim darom duchowym, w tym proroczym i uzdrawiającym, które często przekazywał za pomocą gestów zamiast słów.
Życie i asceza

Po trudnym dzieciństwie Andriej poświęcił się życiu pełnemu głębokiej pobożności. Nosił jedynie długie koszule, unikał obuwia i praktykował surowy post, spożywając często tylko chleb i suszone jagody. Mimo zdolności mówienia, wybrał życie w milczeniu, komunikując się za pomocą znaków. Z wielką pokorą znosił fizyczne znęcanie się i drwiny, co często prowadziło do duchowego oświecenia osób, które go obrażały.
Kult i odkrycie

Po jego śmierci w 1841 roku mówiono, że jego szczątki opierały się rozkładowi przez sześć dni. Choć jego grób został zakryty w erze radzieckiej, jego grobowiec został ponownie odkryty dzięki staraniom poszukiwawczym w 1991 roku. Został kanonizowany jako lokalny święty w 1998 roku, a później ogłoszony świętym przez Kościół Prawosławny w 2004 roku. Jego relikwie są obecnie przechowywane w katedrze Spaso-Wozniesienskij w Ułjanowsku.
