Andriej Iwanowicz Argonow był prawosławnym męczennikiem, który żył w Związku Radzieckim na początku XX wieku. Urodzony w 1904 roku w guberni moskiewskiej, pełnił funkcję przewodniczącego rady parafialnej przy cerkwi Pokrowskiej w wiosce Prudcy. Z powodu odmowy wstąpienia do kołchozu oraz obrony mienia kościelnego przed konfiskatą przez państwo, doświadczył ciężkich prześladowań. Został aresztowany i skazany na roboty przymusowe, zmarł w obozie gułag w 1938 roku.
Życie i prześladowania

Po ukończeniu nauki w szkole wiejskiej, Andriej pracował w spółdzielni rzemieślniczej produkującej szczoteczki do zębów. Pozostał gorliwym wierzącym, śpiewając w chórze kościelnym i przewodnicząc lokalnej radzie parafialnej. W okresie kolektywizacji odmówił wstąpienia do lokalnego kołchozu, co skutkowało utratą majątku jego rodziny. Jego sprzeciw wobec demontażu kościelnego ogrodzenia na potrzeby przemysłowe doprowadził do postawienia mu zarzutów działalności kontrrewolucyjnej oraz zniesławienia rządu radzieckiego.
Śmierć i kult
Po aresztowaniu w 1937 roku, Andriej został skazany przez specjalny trybunał na osiem lat robót przymusowych. Zmarł w obozie Bamłag w sierpniu 1938 roku i został pochowany w nieoznakowanym grobie. Został później kanonizowany przez Rosyjski Kościół Prawosławny w 2005 roku jako część Zgromadzenia Nowych Męczenników i Spowiedników Rosji. Jego wspomnienie obchodzi się 25 stycznia oraz 23 lipca.
