Andriej Gabrielowicz Medwediew, znany pod imieniem zakonnym Antoni, był wschodnioortodoksyjnym mnichem i archimandrytą żyjącym w XIX wieku. Urodzony w 1792 roku w Liszkowie, początkowo kształcił się na lekarza, zanim wstąpił do życia zakonnego. Od 1831 roku przez czterdzieści sześć lat sprawował funkcję hegumena Ławry Trójcy Świętej św. Sergiusza. Podczas swojej długiej kadencji znacząco rozbudował infrastrukturę klasztoru, założył instytucje charytatywne i wspierał życie duchowe wspólnoty. Zmarł w Siergiew Połas w 1877 roku i jest czczony jako święty.
Życie i służba

Po studiach medycznych Medwediew udał się na pustynię sarowską, a następnie wstąpił do klasztoru Wysokogorskiego, w którym ostatecznie został jego budowniczym. W 1831 roku został mianowany przełożonym Ławry Trójcy Świętej. Pod jego przewodnictwem klasztor przeżył ogromny rozkwit, w tym utworzenie szpitali, sierocińców i szkół. Nadzorował również budowę kilku okolicznych osad klasztornych i poprawił ogrzewanie głównych budynków katedry.
Kult
Mnich jest uznawany za świętego lokalnego, a jego relikwie zostały umieszczone w katedrze Spaskiej. Pamięta się go ze względu na bliską współpracę duchową z metropolitą Filaretem Moskiewskim, z którym pomagał wydać pierwsze życie św. Serafima Sarowskiego. Jego pamięć jest podtrzymywana poprzez uroczystości liturgiczne w obrębie Ławry Trójcy Świętej.
