Andrea Carlo Ferrari był włoskim prelatem, który pełnił funkcję arcybiskupa Mediolanu oraz kardynała od 1894 roku aż do śmierci w 1921 roku. Urodzony w Palanzano, był szanowanym teologiem i pasterzem, który wcześniej sprawował funkcje kierownicze w diecezjach Guastalla i Como. Choć mierzył się z oskarżeniami o modernizm, co wywołało napięcia z papieżem Piusem X, ostatecznie doszło do ich pojednania. W trakcie swojej kariery był znany z zaangażowania w sprawiedliwość społeczną oraz oddania opiece duszpasterskiej nad wiernymi.
Kariera kościelna
Po studiach teologicznych w Parmie, Ferrari został święconym kapłanem w 1873 roku. Służył jako profesor i rektor w Parmie, zanim w 1890 roku został mianowany biskupem Guastalla, a później biskupem Como. W 1894 roku został podniesiony do godności kardynała i przeniesiony do archidiecezji mediolańskiej. Był gorliwym zwolennikiem nauk społecznych zawartych w encyklice Rerum Novarum i pracował na rzecz krzewienia wiary poprzez katechezę oraz wizytacje duszpasterskie.
Kult
Po jego śmierci w 1921 roku, w 1963 roku rozpoczęto proces jego kanonizacji. Najpierw został uznany za Sługę Bożego, a w 1975 roku ogłoszono go Venerabile (czcigodnym). W 1987 roku papież Jan Paweł II dokonał jego beatyfikacji, oficjalnie uznając jego status błogosławionego w Kościele katolickim. Jego wspomnienie obchodzi się 2 lutego.