Andrea Caccioli był włoskim kapłanem z XIII wieku i członkiem Zakonu Mniejszej Prowincji (Franciszkanów). Urodzony w Spello, był pierwszym kapłanem, który wstąpił do zakonu franciszkańskiego, i bliskim współpracownikiem św. Franciszka z Asyżu, który towarzyszył świętemu nawet w godzinie śmierci. Jako kaznodzieja podróżował szeroko po Włoszech i Francji. Przypisywano mu liczne cuda dokonane za życia; później służył jako reformator dla Klaryszek, a przed śmiercią w 1254 roku żył jako pustelnik w pobliżu Asyżu.
Życie i posługa

Po święceniach kapłańskich w 1216 roku, Caccioli służył jako proboszcz w swoim rodzinnym mieście Spello. Do franciszkanów wstąpił w 1223 roku, otrzymując habit bezpośrednio od Franciszka. Brał udział w procesie kanonizacji Franciszka i pomagał w zarządzaniu przeniesieniem relikwii świętego. Podczas swoich podróży przypisywano mu sprowadzenie deszczu do dotkniętego suszą hiszpańskiego miasta, a także rzekome dokonanie cudu w Reggio Emilia.
Kult i dziedzictwo
Caccioli jest patronem Spello od 1360 roku. Po okresie lokalnej czci, papież Klemens XII formalnie zatwierdził jego beatyfikację w 1738 roku. Jego szczątki zostały wykopane w 1594 roku, co doprowadziło do oficjalnego uznania przez biskupa Spoleto. Jego wspomnienie obchodzi się corocznie 3 czerwca, w rocznicę jego śmierci.
