Anatolii (ur. Andriej Hrysiuk; 1880–1938) był wybitnym wschodnioortodoksyjnym metropolitą oraz uczonym zajmującym się historią Kościoła. Urodzony w Kowielem, odbył szeroko zakrojone studia teologiczne, kończąc je stopniem doktora, a następnie służył jako profesor w różnych akademiach. Jego kariera akademicka charakteryzowała się głębokimi badaniami nad historią wczesnego chrześcijaństwa oraz biegłością w kilku językach klasycznych i orientalnych. W okresie radzieckim piastował ważne stanowiska kościelne, w tym pełnił funkcję rektora Akademii Teologicznej w Kazaniu, a później metropolity odeskiego i chersońskiego.
Służba kościelna

Anatolii awansował w hierarchii od mnicha, przez biskupa, aż do metropolity. Zarządzał diecezją kazanską w burzliwych czasach, gdy akademia funkcjonowała prywatnie pod naciskiem radzieckim. Jego przywództwo charakteryzowało się odmową poparcia ruchu odnowieńców (renowacjonistów); zamiast tego zdecydował się zachować kanoniczną lojalność wobec patriarchy Tichona, mimo wielokrotnych aresztowań i przemocy fizycznej ze strony władz.
Prześladowania i śmierć

Przedstawiciel duchowieństwa znosił wielkie cierpienia z powodu swoich przekonań religijnych, w tym uwięzienie w więzieniu Butyrka oraz zesłanie administracyjne do Turkmenistanu. Pomimo trudności, pozostawał oddanym historykiem, nawet będąc odseparowanym od swoich bibliotek akademickich. Zmarł w 1938 roku w Republice Komi w okresie intensywnych represji wymierzonych w duchowieństwo.
Kult
Doceniony za niezłomność i wkład naukowy, Anatolii jest czczony jako święty w Kościele wschodnioortodoksyjnym. Został kanonizowany w 2000 roku i jest wspominany zarówno jako mężny hierarcha, jak i oddany badacz wczesnego Kościoła.
