Amos był izraelskim prorokiem z VIII wieku p.n.e. pochodzącym z Tekoi, regionu w południowym Królestwie Judy. Jako były pasterz i hodowca fig sykomorowych, jest uznawany za jednego z Dwunastu Małych Proroków. Podróżował do północnego Królestwa Izraela, aby przekazywać przesłania dotyczące Bożego sądu oraz konieczności sprawiedliwości społecznej. Jego nauki podkreślały, że rytuały religijne są bez znaczenia bez sprawiedliwego postępowania i uczciwości gospodarczej. Przypisuje mu się autorstwo Księgi Amosa, która jest uważana za jeden z najwcześniejszych przykładów literatury profetycznej.
Życie i działalność
Działający za panowania Jeroboama II i Ozjasza, Amos głosił kazania przeciwko rosnącej przepaści majątkowej i korupcji w Samarze. W przeciwieństwie do wielu innych, nie wywodził się z profesjonalnej linii proroczej, twierdząc, że jest po prostu robotnikiem. Po tym, jak został wygnany z północnego królestwa przez kapłana Amazjasza, uważa się, że powrócił do Judy, gdzie spisał swoje proroctwa, aby zapewnić, że jego przesłanie dotrze do przyszłych pokoleń.
Nauki prorocze
Rdzeń jego przesłania koncentrował się na wszechmocy Boga i wymogu etycznego życia. Twierdził, że ceremonie religijne i ofiary nie mogą zrekompensować ucisku biednych. Dla Amosa prawdziwe uwielbienie wymagało sprawiedliwości i prawości; postrzegał relację między ludem a Bogiem jako umowę moralną, którą można złamać poprzez niesprawiedliwość społeczną.
Kult
Amos jest czczony jako święty w kilku tradycjach chrześcijańskich, w tym w Kościele katolickim, anglikańskim i prawosławnym. Jego wspomnienie obchodzone jest 15 czerwca. Jego dziedzictwo literackie trwa dzięki biblijnej księdze noszącej jego imię, która służy jako tekst fundacyjny dla tematów moralności społecznej w Starym Testamencie.