Amfilochij Počajewski był ukraińskim prawosławnym mnichem i świętym XX wieku, urodzonym jako Jakow Warnawowicz Gołowatyjuk. Urodzony w 1894 roku w Małej Iłowicy, służył jako sanitariusz podczas I wojny światowej, zanim w 1925 roku wstąpił do Ławry Počajewskiej. Został święconym mnichem (hieromonichem) w 1936 roku i zyskał sławę dzięki swojej monastycznej pobożności oraz służbie chorym. Mimo prześladowań i uwięzienia przez władze radzieckie, kontynuował swoją służbę duchową aż do śmierci w 1971 roku.
Życie monastyczne

Po doświadczeniach wojennych Jakow wstąpił do klasztoru w Poczajowie, gdzie pracował jako rzemieślnik i śpiewak chóralny. W 1932 roku został przyjęty do zakonów, a później sprawował opiekę nad cudownym odciskiem stopy Matki Bożej. Przez dwie dekady mieszkał w pobliżu klasztornego cmentarza, gdzie służył chorym i był rozpoznawany dzięki swoim zdolnościom uzdrawiania.
Prześladowania i śmierć
Reżim radziecki atakował jego posługę, co doprowadziło do jego uwięzienia w szpitalu psychiatrycznym. Po wyjściu na wolność powrócił do swojej rodzinnej wioski, aby kontynuować służbę społeczności. Po dotkliwym pobiciu przez lokalne władze został zabrany z powrotem do klasztoru, gdzie przyjął Wielki Schemat i przyjął imię Amfilochij. Zmarł w 1971 roku w wieku siedemdziesięciu sześciu lat.
Kult
Jest wspominany jako uzdrowiciel i prorok. Kościół prawosławny uznaje go za świętego, a jego wspomnienie obchodzi się 12 maja. Jego dziedzictwo jest związane z pokorną służbą i wytrwałością w obliczu politycznego ucisku za życia.
