Alruna von Cham była bawarską benedyktynką, która żyła w przybliżeniu od 990 do 1045 roku. Urodzona w szlacheckiej rodzinie z Cham, po śmierci męża, Mazelina z Portis, żyła jako pustelnica w pobliżu klasztoru Niederaltaich. Znana ze swojego miłosierdzia i duchowego przewodnictwa, zyskała miano „Matki Ubogich” dzięki oddaniu potrzebującym. Zmarła w Niederaltaich 27 stycznia po ciężkiej gorączce.
Życie i służba
Po śmierci męża Alruna poświęciła się życiu modlitewnemu. Mieszkała w pobliżu benedyktyńskiego opactwa Niederaltaich, gdzie udzielała rad i wsparcia innym. W jej gospodarstwie służyło dwoje sług, Wilhelm i Mechtildis, którzy również byli cenieni za pobożność. Jej życie religijne definiowała sława osoby życzliwej i charytatywnej wobec mniej zamożnych.
Kult i dziedzictwo
Po jej śmierci jej szczątki zostały złożone przy ołtarzu świętego Oswalda. Według tradycji wielu ludzi doświadczyło uzdrowień przy jej grobie. W 1731 roku jej ciało przeniesiono w bardziej eksponowane miejsce na tym samym ołtarzu w celu kultu. Jest uznawana za patronkę kobiet w ciąży oraz osób cierpiących na gorączkę. Jej imię przetrwało w nazwie ulicy Alrunastraße w Cham, a jej wspomnienie obchodzi się 27 stycznia.