Alonso Messia Bedoya był peruwiańskim jezuitą, teologiem i pedagogiem, który żył w latach 1655–1732. Urodzony w dystrykcie Pacaraos, studiował w Limie, zanim został profesorem teologii na Universidad de San Marcos. W trakcie swojej kariery pełnił różne funkcje kierownicze w Towarzystwie Jezusowym, w tym sprawował urząd prowincjała Peru oraz przeora domu Nuestra Señora de Desamparados. Był również cenionym kaznodzieją i pełnił funkcję spowiednika wicekróla.
Życie i praca
Po nauczaniu w Cusco, gdzie studiował języki rdzennych ludów, takie jak keczua, Bedoya powrócił do Limy, aby służyć jako rektor w Colegio del Príncipe. Aktywnie działał na rzecz zakładania instytucji edukacyjnych, w tym jezuickiej szkoły w Moquegua oraz dwóch katedr na Universidad de San Marcos. Założył również klasztor San Rosa de Lima w 1708 roku. Jego wpływ teologiczny rozciągał się na jego pisma oraz rolę sędziego Świętego Biura (Inkwizycji).
Dziedzictwo religijne
Najbardziej znany jest z ułożenia przewodnika dewocyjnego na Wielki Piątek, który skupiał się na siedmiu ostatnich słowach Jezusa. Praktyka ta, obejmująca modlitwy i pieśni podczas trzech godzin męki Chrystusa, zyskała ogromną popularność w całej Europie, a nawet wpłynęła na kompozycje muzyczne. Oddanie to było szeroko stosowane w różnych tradycjach chrześcijańskich, w tym w wyznaniach protestanckich w krajach anglojęzycznych.
Kult
Kościół katolicki uznaje go za czczonego (venerabilis), co jest pierwszym etapem procesu beatyfikacji. Jego wkład duchowy jest nadal upamiętniany dzięki powszechnemu stosowaniu praktyk dewocyjnych, które pomógł sformalizować.