Alkmund z Derby był northumbryjskim księciem i wojownikiem, który żył pod koniec VIII i na początku IX wieku. Jako syn króla Alhreda brał udział w konfliktach dynastycznych w Northumbrii i spędził ponad dwie dekady na wygnaniu wśród Pictów. Po powrocie z armią zasiadł na tronie, gdzie był znany ze swojej hojności wobec sierot i ubogich. Jego panowanie zakończyło się gwałtownie około 800 roku, kiedy to został zabity, co przypisuje się królowi Eardwulfowi.
Życie i śmierć
Po długim wygnaniu Alkmund odzyskał władzę i panował jako król. Jego śmierć została uznana za męczeństwo, co doprowadziło do jego uznania za świętego. Początkowo został pochowany w Shropshire, lecz najazdy wikingów zmusiły do przeniesienia jego szczątków do Derby. Późniejsze wykopaliska archeologiczne w miejscu jego dawnego kościoła w Derby ujawniły kamienny sarkofag, który posłużył do jego pochówku.
Kult i dziedzictwo
Jego grób stał się miejscem, w którym zgłaszano cuda, co skłoniło do przeniesienia jego szczątków do Shrewsbury w X wieku. Później jego ciało powróciło do Derby. Jest czczony w kilku angielskich kościołach, w tym w miejscach w Shrewsbury i Whitchurch. Jego wspomnienie obchodzi się 19 marca, choć diecezja nottinghamska czci go 20 marca.