Alfons Navarrete był hiszpańskim dominikaninem i misjonarzem, który służył na Filipinach i w Japonii na początku XVII wieku. Urodzony w Logroño około 1571 roku, wstąpił do Zakonu Kaznodziejów, a później udał się na Daleki Wschód, aby prowadzić posługę w różnych wspólnotach. W Japonii zyskał sławę dzięki szerokiej działalności społecznej, szczególnie staraniom o opiekę nad porzuconymi dziećmi. Podczas intensywnych prześladowań chrześcijan za rządów siogunatu Tokugawa został aresztowany i ostatecznie stracony przez ścięcie w domenach Ōmura w 1617 roku.
Praca misyjna
Po służbie na Filipinach, Navarrete udał się do Japonii w 1611 roku. Pełnił funkcje kierownicze w Zakonie Dominikanów i koncentrował się głównie na niesieniu pomocy potrzebującym, co przyniosło mu przydomek „Wincenty de Paul Japonii”. Poza pracą społeczną wykonywał obowiązki religijne, takie jak chrzest nawróconych i sprawowanie Mszy świętej. Próbował również zachęcać lokalnych liderów do zachowania wiary chrześcijańskiej w okresach narastającego napięcia politycznego.
Męczeństwo i kult
Podczas podróży z dwoma towarzyszami, Ferdinandem Ayalą i Leo Tanacą, w celu odzyskania świętych relikwii, Navarrete został schwytany przez władze. Został stracony 1 czerwca 1617 roku w domenach Ōmura. Jest upamiętniany w kilku datach, w tym 1 czerwca wraz ze swoimi towarzyszami, 10 września jako jeden z 205 męczenników Japonii oraz 6 listopada jako męczennik dominikański.