Alfons de Orozco był hiszpańskim teologiem i kapłanem zakonu augustianów, urodzonym w 1500 roku w Oropesie. Po studiach u Tomasza z Villanovy, w 1522 roku złożył śluby zakonne, a w 1527 roku został święconym kapłanem. Znany z głębokiego kaznodziejstwa, służył na dworze Karola V i w 1549 roku udał się do Meksyku. Przez całe życie cieszył się opinią człowieka pokornego i surowego, poświęcając się odwiedzaniu więźniów oraz chorych.
Życie i działalność

W trakcie swojej posługi zakonnej Orozco pełnił funkcję przeora w Valladolid w 1554 roku. Był płodnym pisarzem, tworzącym zarówno w języku hiszpańskim, jak i łacińskim. Jego posługa charakteryzowała się oddaniem wykluczonym, gdyż często szukał osób cierpiących na choroby lub przebywających w więzieniach. Jego wpływ intelektualny i duchowy rozciągał się dzięki różnym rolom w zakonie augustianów oraz służbie na dworze cesarskim.
Kult
Kościół katolicki uznaje go za świętego. Droga do uznania obejmowała ogłoszenie go błogosławionym (Venerabilis) w 1732 roku, a następnie beatyfikację w 1881 roku. Ostatecznie został kanonizowany w 2002 roku. Jego wspomnienie obchodzi się corocznie w dniu śmierci, 19 września.
