Alfabet rosyjski to system pisma służący do zapisu języka rosyjskiego. Współczesny alfabet składa się z 33 liter, w tym dwudziestu spółgłosek, dziesięciu samogłosek, litery oznaczającej półsamogłoskę oraz dwóch znaków modyfikujących, zwanych znakami, które zmieniają wymowę sąsiednich dźwięków. Większość spółgłosek może być miękka lub twarda, a samogłoski występujące po nich wskazują, która z tych cech obowiązuje.
Początki i dawne formy



Alfabet wykształcił się z pisma opracowanego dla staro-cerkiewnosłowiańskiego w IX wieku, języka ustandaryzowanego dzięki pracy Cyryla i Metodego. Cyrylica, prawdopodobnie stworzona przez ich uczniów i oparta na alfabecie greckim, zastąpiła wcześniejsze pismo głagolickie w X wieku. Z czasem alfabet dostosowano do języka rosyjskiego i obejmował on nadmiarowe litery, co wynikało ze zmian fonetycznych w języku, w tym zaniku jerów.}, {
Reformy i przestarzałe litery


Piotr Wielki jako pierwszy podjął próbę reformy rosyjskiej pisowni w latach 1708–1710, a ostatnia większa reforma miała miejsce w 1917 i 1918 roku. W trakcie tych zmian usunięto wiele dawnych liter, z których część pochodziła z alfabetu greckiego, a inne służyły do zapisu liczb. Kilka z nich pozostaje jako symbole dawnej ortografii lub występuje w tekstach cerkiewnosłowiańskich.
