Aleksy Zarycki był ukraińskim kapłanem greckokatolickim urodzonym w 1912 roku w Bilczu. Po święceniach kapłańskich udzielonych mu przez metropolitę Andrzeja Scheptyckiego w 1936 roku, sprawował posługę w różnych parafiach wiejskich w obwodzie lwowskim. Jego pobożność religijna doprowadziła do wielokrotnych aresztowań przez władze radzieckie, w tym do długich okresów uwięzienia w różnych obozach pracy na Syberii. Nawet po wyjściu na wolność kontynuował swoją działalność misyjną na wielu terenach, w tym w Kazachstanie, mimo ciągłego ryzyka ponownego zatrzymania i braku oficjalnej rejestracji.
Życie i posługa
Po skazaniu na obozy pracy w 1948 roku, Zarycki przebywał w więzieniach w takich miejscach jak Taiszetłag i Dubrawłag. Po wyjściu na wolność w 1954 roku, podróżował szeroko, aby sprawować nabożeństwa dla różnych grup etnicznych, w tym Polaków, Niemców i Rosjan. Wykorzystywał zarówno obrządek bizantyński, jak i rzymski, aby docierać do swoich wiernych. W 1962 roku został ponownie aresztowany w obwodzie karagańskim, gdzie pracował jako krawiec, aż do śmierci w 1963 roku.
Kult
27 czerwca 2001 roku papież Jan Paweł II beatyfikował Zaryckiego podczas liturgii obrządku bizantyńskiego odprawionej we Lwowie. Jest on czczony jako błogosławiony, a jego wspomnienie przypada 30 października. Choć zmarł w osadzie niedaleko Karagandy, jego szczątki zostały ostatecznie przeniesione na cmentarz w Różanie Ruskim dzięki staraniom jego byłych parafian i krewnych.