Aleksy (ur. jako Piotr Filippowicz Bielkowski w 1841 r.) był wschodniochrześcijańskim arcybiskupem Wielkiego Ustugu i Ust-Wym, żyjącym w czasach Imperium Rosyjskiego i Związku Radzieckiego. Urodzony w rodzinie kapłańskiej, pełnił funkcje nauczyciela i kapłana, zanim przyjął śluby zakonne i ostatecznie wstąpił w stan biskupi. Pozostał wierny patriarchowi Tichonowi podczas wzrostu ruchu odnowieńców (renowacjonistów), co doprowadziło do jego przymusowego przejścia w stan spoczynku. W 1937 roku, w wieku 95 lat, został aresztowany przez władze radzieckie i zmarł w więzieniu, gdzie został następnie stracony.
Życie i posługa

Po ukończeniu seminarium teologicznego w Tule, Aleksy pełnił różne funkcje edukacyjne i duchowne. Był znany ze swojej szeroko zakrojonej działalności charytatywnej, w tym zapewniania żywności ubogim dzieciom podczas głodu. Po wdowieństwie przyjął śluby zakonne i służył jako archimandryta. Jako arcybiskup nadzorował budowę kilku kościołów i instytucji edukacyjnych, wypełniając swoje obowiązki liturgiczne nawet w obliczu znaczących przemian politycznych i kościelnych.
Męczeństwo
Podczas prześladowań religijnych w latach 30. XX wieku, starszy biskup został aresztowany przez NKWD. Ze względu na podeszły wiek i słabość fizyczną, musiano go nieść do miejsca zatrzymania. Podczas pobytu w więzieniu nadal zachęcał współwyznawców do trwania w wierze. Został stracony w październiku 1937 roku i pochowany w masowym grobie, choć jego szczątki zostały później potajemnie odnalezione przez wiernych.
Kult
Aleksy został kanonizowany jako męczennik przez Rosyjski Kościół Prawosławny w 2000 roku. Jest wspominany wśród Nowych Męczenników i Spowiedników Rosji. Jego pamięć jest szczególnie czczona 18 września, datą, która stanowi również święto wszystkich męczenników i spowiedników Wielkiego Ustugu.
