Aleksandr Suworow był rosyjskim generałem i teoretykiem wojskowości, który służył Imperium Rosyjskiemu. Urodzony w Moskwie, od młodości studiował historię wojskowości i w wieku siedemnastu lat wstąpił do armii Imperium Rosyjskiego. Jego kampanie w wojnie siedmioletniej, w wojnie konfederacji barskiej i w wojnach rosyjsko-tureckich zapewniły mu systematyczne awanse. Uważany jest za jednego z najwybitniejszych dowódców w historii wojskowości i za największego w historii Rosji, a jego podboje przyczyniły się do poszerzenia granic Imperium Rosyjskiego.
Wczesna kariera












Suworow urodził się w rodzinie szlacheckiej, która wywodziła swoje pochodzenie z Nowogrodu, a jego ojciec, generał i senator, przetłumaczył na język rosyjski dzieła Vaubana. Jako słabowity chłopiec miał zostać urzędnikiem państwowym, jednak okazał się pilnym uczniem, który czytał szeroko z historii wojskowości i w kilku językach. Pewien generał, którego spotkał, przekonał ojca, by pozwolił mu wybrać karierę wojskową. Suworow awansował w szeregach, wygrywając starcia w Polsce i podczas wojny rosyjsko-tureckiej w latach 1768–1774.
Kampanie włoska i szwajcarska












Powołany do służby w chwili wybuchu wojen rewolucyjnych we Francji, Suworow poprowadził armię austro-rosyjską we Włoszech, gdzie wygrał bitwy, w tym nad Trebbią, oraz zdobył Mediolan i Turyn. Po klęsce rosyjskiego korpusu w Szwajcarii poprowadził wyczerpane wojska przez Alpy, za co otrzymał awans na generalissimusa. Zmarł na chorobę w Petersburgu w 1800 roku, a jego grób znajduje się w Ławrze Aleksandra Newskiego.
