Aleksander Puszkin (1799–1837) był rosyjskim poetą, dramaturgiem i powieściopisarzem epoki romantyzmu. Wielu uważa go za największego rosyjskiego poetę i twórcę nowoczesnej literatury rosyjskiej. Urodzony w rodzinie rosyjskiej szlachty w Moskwie, opublikował swój pierwszy wiersz w wieku piętnastu lat i był szeroko uznawany przez środowisko literackie, zanim ukończył szkołę. Jego powieść wierszem „Eugeniusz Oniegin” oraz dramat „Borys Godunow” pozostają jednymi z jego najbardziej znanych dzieł.
Początki kariery i zesłanie







Liberalne poglądy Puszkina i jego polityczna poezja rozgniewały rząd, który w 1820 roku przeniósł go ze stolicy, a później zesłał na majątek matki pod Pskowem. Pod ścisłym nadzorem i bez możliwości publikowania napisał w 1825 roku „Borysa Godunowa”, choć dopuszczono go do druku dopiero pięć lat później. Pracował także nad „Eugeniuszem Onieginem”, który ukazywał się w odcinkach w latach 1825–1832.
Pochodzenie i dziedzictwo






Prapradziadek Puszkina ze strony matki, Abram Pietrowicz Hannibal, był urodzonym w Afryce szlachcicem i generałem wojskowym, którego podarowano Piotrowi Wielkiemu i wychowano na dworze. Późniejsze badania ustaliły, że Hannibal urodził się w Afryce Środkowej. Puszkin został śmiertelnie ranny w 1837 roku w pojedynku z francuskim oficerem służącym w Pułku Gwardii Konnej Szwoleżerów, którego podejrzewał o romans z żoną.
