Aleksandr Błok (1880–1921) był rosyjskim poetą lirycznym, uważanym za najwybitniejszą postać srebrnego wieku poezji rosyjskiej. Urodzony w Petersburgu w rodzinie inteligenckiej, stał się czołowym przedstawicielem rosyjskiego symbolizmu. Jego wiersze przeszły od wyidealizowanych, mistycznych obrazów ku tematyce politycznej, a jego stosunek do rewolucji rosyjskiej uczynił go jednym z najbardziej dyskutowanych pisarzy tego okresu.
Młodość i inspiracje

Błok urodził się w Petersburgu w rodzinie uczonych, a jego dziadek ze strony matki był botanikiem, który kierował miejscowym uniwersytetem państwowym. Po rozstaniu rodziców przebywał u krewnych w majątku Szachmatowo pod Moskwą. Tam zetknął się z filozofią Władimira Sołowjowa oraz poezją Fiodora Tiutczewa i Afanasija FTa, których twórczość ukształtowała jego pierwsze publikacje, później zebrane w tomie Ante Lucem.
Rewolucja i ostatnie lata

Błok powitał rewolucję 1905 roku i później skupił się na losach swojego kraju, choć jego nadzieje i rozpacz przeplatały się. Rewolucję październikową 1917 roku przyjął jako spełnienie apokaliptycznych oczekiwań, co zaskoczyło wielu wielbicieli. Jego poemat Dwunastu, napisany w 1918 roku, przedstawia czerwonogwardzistów w chaosie wojny domowej. Zraził on wielu inteligenckich czytelników, podczas gdy bolszewicy nadal go honorowali. Do 1921 roku pogrążył się w rozczarowaniu, przestał pisać poezję i zachorował, a jeszcze w tym samym roku zmarł.
Dziedzictwo literackie
Poezja Błoka łączyła muzyczność wiersza, odważne rytmy i uderzające obrazy zaczerpnięte z codziennego życia miejskiego. Często porównywano go z Aleksandrem Puszkinem, a uważa się go za jednego z najważniejszych poetów swojej epoki. Hołdy poświęcili mu m.in. Anna Achmatowa, Marina Cwietajewa, Borys Pasternak i Władimir Nabokow, a jego wpływ na młodszych pisarzy był znaczny.
