Aleksander z Komany był biskupem z Komany w Pontu w III wieku. Znany również jako Aleksander Węglowiec (łac. Alexander Carbonarius), zyskał ten przydomek, ponieważ pracował jako węglarz, aby unikać ziemskiej sławy i zachować pokorę. Choć początkowo był pomijany ze względu na swój niski zawód, jego charakter został ostatecznie dostrzeżony przez Grzegorza Cudotwórcę. Po objęciu swojej siedziby biskupiej rządził z mądrością, aż do męczeńskiej śmierci podczas prześladowań za czasów Decjusza.
Życie i charakter
Aleksander prowadził życie skupione na sprawach duchowych, a nie na ziemskim statusie. Aby uniknąć społecznych zaszczytów, wykonywał pracę fizyczną jako węglarz, przez co był stale ubrudzony. Jego wybór na biskupa nastąpił przypadkowo, gdy Grzegorz Cudotwórca, szukając odpowiedniego przywódcy, rozważył prześmiewczą sugestię, aby mianować niskiego robotnika. Po spotkaniu z nim, Grzegorz odkrył człowieka o głębokiej cnocie i wielkich zdolnościach.
Kult
Pamięć o tym świętym została zachowana głównie dzięki pismom Grzegorza z Nyssy, który szczegółowo opisał wybór Aleksandra. Jest on czczony jako święty w kilku tradycjach, w tym w katolickiej i prawosławnej. W Kościele rzymskokatolickim jego wspomnienie obchodzi się 11 sierpnia, natomiast prawosławni świętują 12 sierpnia.