Aleksander Zwieriew był prawosławnym protojęzycznikiem urodzonym w 1881 roku w guberni moskiewskiej. Jako absolwent Moskwskiej Akademii Teologicznej służył jako nauczyciel i administrator w seminarium w Wifanskiej, zanim został święconym kapłanem w 1913 roku. W trakcie swojej posługi sprawował różne funkcje, w tym pełnił rolę rektora w Moskwie oraz kapłana w wiosce Vozmishche. Został aresztowany w okresie radzieckim i stracony na poligonie Butowo w 1937 roku, po tym jak zaprzeczył zarzutom o działalność antyradziecką.
Życie i posługa

Urodzony w rodzinie kapłańskiej, Aleksander studiował w kilku instytucjach teologicznych w Moskwie. Pracował jako nadzorca i nauczyciel, zdobywając ostatecznie dyplom teologii. Po święceniach zarządzał naprawami budynków seminarium w Wifanskiej, a później służył jako duchowy kierownik wysokich rangą duchownych. W 1919 roku został rektorem kościoła świętego Mikołaja w Zwonari.
Męczeństwo
Po serii aresztowań, Aleksander został zatrzymany w 1937 roku w Wołokołamsku. Mimo oskarżeń o prowadzenie kontrrewolucyjnych rozmów na temat polityki radzieckiej, podczas przesłuchań utrzymywał swoją niewinność. W listopadzie 1937 roku specjalny trybunał skazał go na śmierć. Został stracony 16 listopada na poligonie Butowo.
Kult
Został uznany za świętego i męczennika przez Rosyjski Kościół Prawosławny w 2001 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 16 listopada, w rocznicę jego śmierci. Jego pamięć jest czczona w Katedrze Nowomęczenników Rosji oraz w Katedrze Nowomęczenników Butowa.
