Aleksander Juzewicz był prawosławnym kapłanem urodzonym w guberni wileńskiej około 1858 lub 1860 roku. Służył w Kościele w Azji Środkowej, sprawując różne funkcje, w tym diakona i kapłana w kilku wioskach. Podczas powstania w 1916 roku zapewnił schronienie kobietom i dzieciom w swoim kościele. Po ustanowieniu władzy radzieckiej w regionie Semireczye został stracony w 1921 roku. Jest uznawany za świętego i męczennika (hieromartyr) w tradycji prawosławnej.
Życie i służba
Po ukończeniu szkolenia nauczycielskiego, Juzewicz służył jako psalmodista, zanim został ordynowany na diakona i kapłana w 1882 roku. Większość swojej służby spędził w rejonie Preobrażenskogo, gdzie ostatecznie został rektorem i nauczał religii. Za wysiłki w budowie kościoła oraz pomoc klasztorowi po trzęsieniu ziemi otrzymał kilka zaszczytów kościelnych, w tym krzyż pektoralny.
Kult
Został kanonizowany do kultu lokalnego przez diecezję Ałma-Aty w 1999 roku. Później, w 2000 roku, został włączony do Zgromadzenia Nowych Męczenników i Spowiedników Rosji. Jego święta są obchodzone 6 lutego oraz 26 grudnia.