Aleksander Balanutsa był wschodnioortodoksyjskim kapłanem i męczennikiem hierarchalnym, który żył w Imperium Rosyjskim pod koniec XIX i na początku XX wieku. Urodzony w 1874 roku, początkowo kształcił się na nauczyciela, zanim poświęcił życie służbie duchownej. Służył jako diakon i nauczyciel w Odessie, a później jako kapłan w Iwanówce. Podczas I wojny światowej był znany ze swojej działalności charytatywnej na rzecz rannych żołnierzy i ich rodzin. Zginął w 1919 roku z rąk powstańców Machno w okresie krwawych represji wymierzonych w duchowieństwo.
Życie i służba
Po ukończeniu szkolenia nauczycielskiego, Balanutsa wstąpił do klasztoru jako nowicjusz. Jego talenty muzyczne doprowadziły do mianowania go psalmodystą i nauczycielem w Maksymiwce. Później służył jako diakon w kościele przy seminarium św. Andrzeja w Odessie. W 1913 roku został mianowany do nowo ustanowionego kościoła Archanioła Michała w Iwanówce, gdzie służył jako oddany kapłan, często wygłaszając kazania i organizując pomoc dla osób dotkniętych Wielką Wojną.
Śmierć i kult
W sierpniu 1919 roku Balanutsa został brutalnie zamordowany przez powstańców w piwnicy kościoła po torturach. Jego wyznawcy pochowali go potajemnie na lokalnym cmentarzu. Został uznany za świętego czczonego lokalnie w diecezji aleksandryjskiej, a jego relikwie odnaleziono w 2020 roku. Święty Synod Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego oficjalnie kanonizował go jako męczennika hierarchalnego, a uroczysta ceremonia gloryfikacji odbyła się w czerwcu 2021 roku.