Aleksander był prawosławnym arcybiskupem i męczennikiem, który służył Kościołowi w Imperium Rosyjskim i Związku Radzieckim. Urodzony w 1862 roku w guberni Wiaczewskiej, awansował w hierarchii kościelnej od diakona przez rektora aż do kilku stanowisk biskupich, w tym pełnił funkcję biskupa Muromu oraz biskupa Wołogdy. W wczesnym okresie radzieckim pracował nad przywróceniem obecności prawosławnej w regionie Samary, święcąc duchownych i wspierając przesiedlonych mnichów. Został stracony w 1938 roku po oskarżeniu o działalność kontrrewolucyjną podczas Wielkiej Czystki.
Kariera kościelna
Po ukończeniu studiów teologicznych Aleksander pracował jako nauczyciel i inspektor, zanim został święcony na kapłana w 1889 roku. Później wstąpił do stanu zakonnego i piastował różne funkcje kierownicze, w tym pełnił funkcję rektora kilku seminariów. Jego służba biskupia obejmowała wiele diecez, w których był znany z organizowania prac charytatywnych podczas I wojny światowej oraz uczestnictwa w Powszechnym Soborze Kościelnym w 1917 roku.
Służba i męczeństwo
Służąc w Samarze, intensywnie pracował nad odbudową lokalnego Kościoła, pomagając uwolnionym duchownym w znalezieniu zajęcia i wspierając wspólnoty religijne. W 1933 roku został skazany na wygnanie za rzekomą działalność antyradziecką. Po powrocie został ponownie aresztowany w 1937 roku wraz z wieloma innymi duchownymi. Zaprzeczając postawionym mu zarzutom, został skazany na śmierć i stracony w styczniu 1938 roku.
Kult
Aleksander jest czczony jako Nowy Męczennik i Wyznawca Rosji. Został kanonizowany przez Rosyjski Kościół Prawosławny w 2000 roku podczas jubileuszowego soboru biskupów. Jest upamiętniany wraz z kilkoma innymi kapłanami, którzy zostali straceni w tym samym okresie za swoje przekonania religijne.