Aleksander Pietrowski był wschodniochrześcijańskim biskupem, który w czasach radzieckich sprawował urząd arcybiskupa charkowskiego. Urodzony w Łucku w 1851 roku, przez wiele lat pracował jako nauczyciel w szkołach parafialnych, zanim w 1899 roku wstąpił do życia zakonnego. Pełnił różne funkcje zakonne, w tym sprawował władzę przeora w kilku klasztorach, takich jak Ławra Pieczerska Pskowska. Jego kariera kościelna rozwijała się poprzez kolejne stanowiska, co ostatecznie doprowadziło do jego mianowania na biskupa w 1932 roku. Został aresztowany przez władze radzieckie w 1938 roku i zmarł w więzieniu w Charkowie w 1940 roku.
Kariera kościelna

Po przyjęciu ślubów zakonnych Aleksander piastował liczne stanowiska administracyjne, w tym pełnił funkcje skarbnika i ekonomisty w różnych diecezjach. Zarządzał kilkoma wspólnotami zakonnymi, w tym klasztorem Donskim w Moskwie oraz klasztorem Spaso-Preobrażenskim w Lubnach. W 1932 roku został konsekrnowany na biskupa, sprawując posługę w Umaniu i Winnicy, zanim w 1937 roku został arcybiskupem charkowskim.
Męczeństwo i kult

W następstwie oskarżeń o działalność kontrrewolucyjną i szpiegostwo, Aleksander został skazany na dziesięć lat więzienia. Zmarł w szpitalu więziennym w 1940 roku w wieku 89 lat. Został pośmiertnie zrehabilitowany w 1993 roku, a następnie w 2000 roku kanonizowany jako męczennik przez Rosyjski Kościół Prawosławny. Jest czczony jako część Zgromadzenia Świętych Ziemi Winnickiej.
