Aldemaro z Capui był benedyktyńskim mnichem i opatem, urodzonym w Capui około 985 roku. Po szkoleniu w opactwie Monte Cassino sprawował funkcję rektora San Lorenzo w Capui, a później kierował klasztorami Santa Maria Maggiore i Sant'Urbano w Bucchianico. Znany ze swoich umiejętności administracyjnych, działał jako mediator w różnych sporach klasztornych oraz zakładał lub reformował liczne domy zakonne w środkowych i południowych Włoszech. Zmarł w Bucchianico w 1070 roku i jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej.
Życie i działalność
Po studiach w Monte Cassino Aldemaro zyskał reputację skutecznego zarządcy. Skłoniło to lombardzką księżniczkę Aloarę do poproszenia go o objęcie przewodnictwa w klasztorze San Lorenzo. Służył również jako negocjator, rozstrzygając konflikty jurysdykcyjne między różnymi klasztorami, ich fundatorami a lokalnymi biskupami. W późniejszych latach życia pełnił funkcję przeora klasztoru w Bucchianico, gdzie pozostał aż do śmierci.
Kult
Aldemaro jest czczony przez Kościół katolicki, a jego wspomnienie obchodzone jest 24 marca. W Bucchianico jest również upamiętniany 6 października. Jego szczątki pierwotnie spoczywały w kościele Sant'Urbano, choć zostały rozproszone podczas francuskiej inwazji w 1799 roku, zanim zostały odnalezione i zwrócone do jego ołtarza. Tradycyjnie wstawia się o niego jako o patrona chroniącego przed gradem.