Aldegrin de Baume był benedyktyńskim mnichem żyjącym w X wieku, który wcześniej służył jako rycerz u hrabiego Anjou. Szukając życia religijnego, udał się do Rzymu, aby szukać duchowego przewodnictwa, zanim osiadł w klasztorze Baume-les-Messieurs, którym kierował wówczas Bernon. Jako uczeń Odo z Cluny, ostatecznie przyjął życie pustelnicze. Zmarł w 939 roku i jest uznawany za świętego zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej.
Życie i pobożność
Po opuszczeniu służby wojskowej Aldegrin poszukiwał wspólnoty monastycznej. Podróżując przez Górną Burgundię, odkrył klasztor w Baume-les-Messieurs i zaprosił towarzysza, aby do niego dołączył. Według tradycji, raz próbował opuścić swoją pustelnię z powodu ziemskich żalów, lecz wizja świętego Marcina skierowała go z powrotem do samotności. Przez trzydzieści lat żył w odosobnieniu, żywiąc się głównie fasolą i chlebem.
Kult i dziedzictwo
Święty jest wspominany 4 czerwca i 19 listopada. Jego pamięć jest zachowana w kościele św. Piotra w Baume-les-Messieurs, gdzie znajdują się dwie siedemnastowieczne relikwiarze, poświęcone świętemu Lotainowi i świętemu Aldegrinowi. Pozostaje postacią czczoną w Kościele katolickim i prawosławnym.