Albwin był dziesiętnastowiecznym katolickim biskupem należącym do aribonidzkiego rodu szlacheckiego z Karyntii. Służąc kościołom w Säben i Bressen, został po raz pierwszy odnotowany jako biskup około 977 roku. Był lojalnym zwolennikiem cesarza Ottona II podczas różnych konfliktów zbrojnych, a później towarzyszył królowi Henrykowi II w wyprawie do Włoch. Aby poprawić dostępność swojego diecezji, około 990 roku przeniósł swoją rezydencję biskupią ze skalistych wzgórz Säben do lepiej rozwiniętego obszaru Bressen.
Życie i służba
Jako syn margrabiego Albwina z Karyntii, korzystał z ziem przekazanych przez matkę, aby sfinansować studia w szkole katedralnej w Bressen. Jego polityczna lojalność wobec cesarzy zaowocowała znacznym rozszerzeniem terytorialnym oraz potwierdzeniem różnych przywilejów. Odnotowano go również jako osobę, która przeniosła siedzibę biskupstwa, co wpłynęło na tradycje religijne regionu poprzez przesunięcie punktu kultu ze świętego Szczepana na świętego Kasyjana.
Kult
Uznany za świętego w XI wieku, został później włączony do Martyrologium Rzymskiego. Biskup Hartmann z Bressen wyznaczył go, wraz z biskupem Ingenuinem, na świętych patronów diecezji bressenskiej. Ich relikwie zostały ostatecznie przeniesione do głównego ołtarza katedry w Bressen i obecnie spoczywają w marmurowym sarkofagu znajdującym się przy ołtarzu Kasyjana.