Albert z Prezzate był lombardzkim szlachcicem i rycerzem żyjącym w XI wieku, który później został mnichem benedyktyńskim. Po odniesieniu ran podczas działań wojennych przeszedł duchową przemianę, która skłoniła go do porzucenia życia żołnierskiego. Po pielgrzymce do Santiago de Compostela poświęcił swój majątek i wpływy monastycyzmowi. Jest uznawany za świętego w Kościele katolickim i jest wspominany 2 września.
Życie zakonne
W 1079 roku założył klasztor poświęcony świętemu Jakubowi w pobliżu Pontidy, który działał pod władzą opactwa w Cluny. Wykorzystując swoje szlacheckie powiązania, pozyskał fundusze od arystokracji z Bergamo na budowę i rozbudowę kilku domów zakonnych, w tym opactwa Sant'Egidio. Swoje ostatnie lata spędził na pracy nad uzyskaniem przywilejów papieskich dla swoich licznych fundacji.
Kult
Święty zmarł w 1095 roku w swoim opactwie. Jego szczątki zostały przeniesione do bazyliki Santa Maria Maggiore w Bergamo po tym, jak w 1373 roku pożar zniszczył jego klasztor. Od 1911 roku jego relikwie są przechowywane w odbudowanym klasztorze w Pontidzie. Jest on czczony corocznie w dniu jego wspomnienia, 2 września.