Albert Beretta był włoskim kapucynem, lekarzem i misjonarzem, który żył w latach 1916–2001. Urodzony w Mediolanie w pobożnej rodzinie, był bratem świętej Gianny Beretta Molla. Po studiach medycznych i teologicznych został ordynowany na kapłana w 1948 roku i wyjechał do Brazylii, aby służyć lokalnej społeczności. Większość swojego życia poświęcił pracy medycznej i służbie misyjnej, a ostatecznie został uznany przez Kościół katolicki za wyniosłego ze względu na swoje życie pełne wiary i służby.
Życie i służba

Po studiach medycznych Beretta przeniósł się do diecezji Grajaú w Brazylii. Tam pracował nad założeniem szpitala diecezjalnego i skupił się na leczeniu chorób tropikalnych. Specjalizował się w okulistyce oraz leczeniu trądu, a nawet założył wioskę dla osób dotkniętych tą chorobą. Jego wiedza medyczna obejmowała techniki chirurgiczne i badanie różnych schorzeń, co wykorzystywał do wspierania swoich celów misyjnych w Ameryce Południowej.
Późniejsze lata
W 1981 roku udar spowodował znaczne upośledzenie fizyczne, w tym paraliż ręki, nogi i języka. Ten kryzys zdrowotny zmusił go do zakończenia działalności medycznej i misyjnej. Powrócił do Włoch, gdzie mieszkał w Bergamo aż do śmierci w 2001 roku. Jego życie religijne było głęboko zakorzenione w zakonie kapucynów, do którego formalnie wstąpił w 1961 roku.
Kult
Kościół katolicki ogłosił go wyniosłym, co stanowi krok w procesie beatyfikacji. Jego droga do formalnego uznania nabrała tempa po kanonizacji jego siostry, Gianny. Jego dziedzictwo jest związane z podwójnym zaangażowaniem zarówno w posługę duchową, jak i fizyczne uzdrawianie chorych.
