Alberat była szlachetnicą swabijską żyjącą w X lub XI wieku. Pochodziła z wpływowej rodziny; była córką Egino II, hrabiego Swiggerstal, oraz Kunigundy, hrabiny z Rheinfelden. Po pełnieniu funkcji opatki w klasztorze kanoniczek w Lindau, z pokory wybrała życie zakonne jako mniszka w Zwiefalten. Zmarła w Zwiefalten 5 kwietnia 1140 roku.
Życie i rodzina
Jako przedstawicielka swabijskiej szlachty, Alberat była blisko związana z wpływowymi postaciami. Jej brat, Gebhard, pełnił funkcję biskupa Strasburga, natomiast jej siostra Udalhild założyła klasztor św. Mikołaja. Do jej rodzeństwa należeli: Egino III Młodszy, Heilwig oraz Irmengard. Jej życie charakteryzowało przejście od roli przywódczej jako opatki do bardziej skromnej egzystencji religijnej.
Kult
Kościół rzymskokatolicki uznaje ją za błogosławioną. Jej pamięć jest co roku czczona 5 kwietnia, w rocznicę jej śmierci w Zwiefalten. Jej pobożność oraz decyzja o przyjęciu pokory stanowią centralne elementy jej duchowego dziedzictwa.