Alan z La Roche (znany również jako Alanus de Rupe) był dominikańskim bratem, teologiem i mistykiem żyjącym w XV wieku, urodzonym w Bretanii. Jako oddany wykładowca uniwersytecki wykładał w różnych instytucjach, w tym w Paryżu, Lille i Gandawie, zanim został mistrzem teologii świętej w Niemczech. Jest najbardziej znany ze swoich wysiłków na rzecz odrodzenia i szerzenia kultu Różańca w całej północnej Europie. Poprzez ustanowienie konfraterni poświęconej Psałterzowi Chwalebnej Maryi, odegrał kluczową rolę w rozpowszechnianiu tej praktyki modlitewnej za swojego życia.
Życie i działalność
Po wstąpieniu do zakonu dominikanów w 1459 roku, Alan stał się wybitnym kaznodzieją i uczonym. Choć za życia nie opublikował żadnej książki, jego kazania i objawienia zostały zebrane i wydane pośmiertnie. Pisma te, zawierające opisy wizji dotyczących Różańca, stały się przedmiotem debat naukowych ze względu na liczne zmiany redakcyjne wprowadzone przez późniejszych kolekcjonerów. Zmarł w Zwolle w 1475 roku po karierze poświęconej nauczaniu i kaznodziejstwu w kilku europejskich miastach.
Dziedzictwo religijne
Jest wspominany jako propagator Różańca, który powiązał jego praktykę z tradycjami świętego Dominika. Poprzez swoje kazania oraz założenie konfraterni religijnej, pomógł przywrócić tę modlitwę w wielu regionach. W tradycji katolickiej jest uznawany za błogosławionego, a jego wspomnienie obchodzi się 9 września.