Alain Delon (1935–2024) był francuskim aktorem, producentem filmowym, scenarzystą, piosenkarzem i przedsiębiorcą. Uważany za czołowego amanta europejskiego kina XX wieku, zyskał sławę od końca lat 50. do końca lat 80. i stał się międzynarodowym symbolem seksu. Jego styl, wygląd i role uczyniły go międzynarodową ikoną, a on sam pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci francuskiego filmu.
Wczesne lata





Delon urodził się w 1935 roku w Sceaux, zamożnym przedmieściu Paryża, w rodzinie, którą zaburzył rozwód jego rodziców w 1939 roku. Częściowo wychowywała go rodzina zastępcza, a następnie posyłano go do katolickich internatów, z których często wyrzucano go za niesubordynację. Później kształcił się na rzeźnika i pracownika delikatesów, uzyskując dyplom zawodowy w zakresie wędliniarstwa, zanim zwrócił się ku aktorstwu.
Kariera filmowa





Delon zyskał uznanie krytyków dzięki filmom, między innymi „Plein soleil”, „Rocco i jego bracia”, „Lampart”, „Samuraj” i „Pan Klein”. Współpracował z reżyserami takimi jak Luchino Visconti, Jean-Luc Godard, Jean-Pierre Melville, Michelangelo Antonioni i Agnès Varda. Nagrał też część mówioną piosenki „Paroles, paroles” z 1973 roku wraz z Dalidą.
Wyróżnienia i dziedzictwo




Delon zdobył nagrodę César dla najlepszego aktora w 1985 roku za film „Notre histoire” i w 1991 roku został członkiem francuskiego Orderu Legii Honorowej. Otrzymał Honorowego Złotego Niedźwiedzia na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie oraz honorowy Złoty Palmowy Liść na Festiwalu Filmowym w Cannes w 2019 roku. W 1999 roku uzyskał obywatelstwo szwajcarskie.
