Aimo był XII-wiecznym benedyktyńskim mnichem i mistykiem z Bretanii. Po urodzeniu się w wiosce Landecob wstąpił do opactwa Savigny w Normandii. Podczas pobytu w klasztorze został na krótko wykluczony ze wspólnoty z powodu podejrzeń o cierpienie na trąd, co zmusiło go do życia w lesie, aby opiekować się dwoma innymi dotkniętymi chorobą mnichami. Gdy jego stan zdrowia został uznany za dobry, powrócił do klasztoru, został święconym kapłanem i stał się szanowanym duchowym przewodnikiem oraz spowiednikiem.
Życie i służba
Jako kapłan, Aimo sprawował nadzór nad braćmi laikami w swoim klasztorze. Choć wielu z tych mężczyzn posiadało niewielkie przeszkolenie religijne, okazywał im wielką serdeczność i nauczał ich spraw duchowych. Był powszechnie uznawany za człowieka o doświadczeniach mistycznych i głębokiej dobroci wobec chorych, co definiowało jego służbę religijną.
Kult i dziedzictwo
Jego głęboka pobożność wobec świętych zainspirowała budowę różnych kościołów i kaplic w całej Normandii. Kościół katolicki uznaje go za świętego, a jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 30 kwietnia. Pozostaje pamiętany ze względu na swoją miłosierną naturę i rolę duchowego przewodnika.