Afrahat był syryjskim chrześcijańskim mnichem i autorem pochodzenia irańskiego, żyjącym w Imperium Sasanidów w IV wieku. Często nazywany Mędrcem Perskim, był wybitną postacią żyjącą za panowania Szapura II. Jego pisma stanowią istotny wgląd w przedarianowską teologię syryjską i odzwierciedlają krajobraz religijny tamtej epoki. Jest uznawany za świętego i czczony w różnych tradycjach chrześcijańskich, w tym w Kościele katolickim, wschodnich kościołach orietalnych oraz w Kościołach prawosławnych.
Życie i pisma

Urodzony niedaleko granicy między imperium rzymskim a sasanidzkim, Afrahat prowadził życie ascetyczne i celibackie jako część wspólnotowego ruchu monastycznego. Pamięta się go przede wszystkim z napisania dwudziestu trzech Wykładni (Demonstracji). Te kazania poruszają różne aspekty chrześcijańskiej doktryny i praktyki, w tym napięcia z grupami żydowsko-chrześcijańskimi. W swojej pracy często korzystał z Diatessaronu jako źródła cytatów ewangelicznych.
Kult i dziedzictwo
Wkład teologiczny Afrahata pozostaje wpływowy, a fragmenty jego jedenastej Wykładni zostały włączone do liturgii. Jego czternasta Wykładnia służy jako list synodalny, oferując wgląd historyczny w wczesną organizację kościoła. Jest on związany z klasztorem Mar Mattai i czczony w dniu swojego święta, 29 stycznia, w kilku różnych tradycjach chrześcijańskich.
