Afraata był syryjskim pustelnikiem żyjącym w IV wieku. Uznawany za świętego, jest pamiętany przede wszystkim ze względu na swoje życie ascetyczne na syryjskiej pustyni. Zmarł w 370 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo w ramach lokalnych tradycji ascetycznych. Jego pamięć jest zachowana poprzez uroczystości liturgiczne w tradycji prawosławnej.
Życie i śmierć
Żyjąc jako pustelnik, Afraata praktykował ascetyzm na syryjskiej pustyni. Zmarł w 370 roku, co zakończyło jego życie jako mieszkańca pustyni. Jego egzystencja była definiowana przez samotne życie duchowe, typowe dla ówczesnych ojców pustyni.
Kult
Święty jest czczony w tradycji prawosławnej. Jego wspomnienie obchodzone jest 29 stycznia, natomiast według kalendarza rosyjskiego jego święto przypada 11 lutego. Daty te stanowią główne okazje liturgiczne do jego upamiętnienia.