Affonij był wschodnioeuropejskim hierarchą prawosławnym z XVII wieku, który sprawował urząd metropolity nowogrodzkiego i wielkoluckiego. Przed wstąpieniem na ten wysoki stopień w 1635 roku, pełnił funkcję przeora klasztoru św. Borysa i Gleba w Peresławlu. W trakcie swojej kariery uczestniczył w ważnych wydarzeniach kościelnych, w tym w koronacji cara Aleksego Michajłowicza oraz w wyborze nowego patriarchy. Ostatecznie udał się na odpoczynek do klasztoru Chutyn, gdzie spędził starość aż do śmierci w 1652 roku.
Życie i działalność

Podczas sprawowania urzędu Affonij napisał dzieło teologiczne dotyczące duchowej mocy łaski udzielanej przez Ducha Świętego. Odegrał również kluczową rolę w czczeniu św. Aleksandra Swirskiego, nadzorując przeniesienie jego relikwii w 1643 roku. W 1649 roku poprosił cara o pozwolenie na wycofanie się do celi, co doprowadziło do jego przeprowadzki do klasztoru Chutyn. Jego następcą na stolicy nowogrodzkiej był przyszły patriarcha Nikon.
Kult
Po jego śmierci 6 kwietnia 1652 roku, jego ciało rzekomo nie uległo rozkładowi mimo upału. Został ostatecznie pochowany w katedrze Sofii. Jest uznawany za świętego w Kościele prawosławnym i jest upamiętniany podczas Zgromadzenia Świętych Nowogrodzkich, a także w dzień jego śmierci oraz w trzecim tygodniu po Zielonych Świątkach.
