Afanaszy Wysocki był XIV-wiecznym przywódcą monastycznym i uczniem Sergiusza Radoneżskiego. Urodzony jako Andriej w rodzinie kapłańskiej w regionie Nowogrodu, około 1374 roku został pierwszym opatem klasztoru wysockiego w pobliżu Sarpuchowa. Jako biegły skryba zarządzał klasztornym skryptorium i przyczynił się do zachowania ważnych tekstów liturgicznych oraz duchowych. Później udał się do Konstantynopola, gdzie prowadził życie cichej kontemplacji, i zmarł tam po 1410 roku.
Życie i działalność

Jako przełożony klasztoru wysockiego, Afanaszy nadzorował powstawanie znaczących manuskryptów. Był odpowiedzialny za przepisywanie różnych dzieł duchowych i pomagał w organizacji biblioteki, która zawierała nauki kilku Ojców Kościoła. Jego wpływ sięgał również tradycji artystycznych regionu, gdyż uważa się, że styl ikonograficzny jego klasztoru wpłynął na późniejsze dzieła Andrieja Rublewa.
Późniejsze lata
Po odejściu metropolity Cypriana z Moskwy, Afanaszy towarzyszył mu w Konstantynopolu. Przebywając tam, osiadł w klasztorze i przyjął życie hesychastyczne, czyli cichej modlitwy. Wybrał pozostanie w stolicy cesarstwa zamiast powrotu do Rosji, poświęcając swoje ostatnie lata ascetyzmowi i duchowej samotności.
Kult
Święty jest wspominany w Kościele prawosławnym 12 (25) września. Jest uwzględniony w Katedrze Świętych z Radonieża. Historycznie jego pamięć była czczona lokalnie, zanim została włączona do szerszych kalendarzy liturgicznych, co odzwierciedla jego znaczenie jako duchowego następcy Sergiusza Radoneżskiego.
