Aelhaearn był walijskim świętym z VII wieku i wyznawcą Kościoła brytyjskiego. Jako członek dynastii królewskiej z królestwa Powys, był synem Hygarfaela i bratem świętych Llwchaiarna oraz Cynhaiarna. Jako wyznawca świętego Beuno, podróżował ze swojej ojczyzny w stronę półwyspu Llŷn. Zapamiętano go przede wszystkim ze względu na legendarny incydent, w którym Beuno miał go wskrzesić po tym, jak zginął on z rąk dzikich zwierząt, co rzekomo doprowadziło do nadania świętemu jego charakterystycznego imienia.
Życie i legenda


Według tradycji Aelhaearn był sługą Beuno, który przypadkowo zginął z rąk dzikich zwierząt po błędnym zinterpretowaniu modlitw świętego. Po jego śmierci mówi się, że Beuno przywrócił go do życia, choć z jego czoła brakowało kawałka kości. Aby to naprawić, święty miał użyć żelaznego wędzidła od szczupaka. Wydarzenie to stanowi ludową etymologię jego imienia, które w języku walijskim oznacza „Żelazne Czoło”.
Kult i miejsca


Był czczony w dwóch głównych miejscach: Guilsfield w Powys oraz Llanaelhaearn w Gwynedd. W obu tych miejscach znajdowały się święte źródła wykorzystywane przez pielgrzymów. Źródło w Llanaelhaearn było ważnym przystankiem na trasie do wyspy Bardsey, gdzie odwiedzający szukali uzdrowień w bąbelkujących wodach. Po jego śmierci rzekomy spór między różnymi grupami o jego szczątki doprowadził do walki z udziałem dwóch oddzielnych trumien.
