Adrian z Ondrusowa był rosyjskim prawosławnym mnichem i świętym, uznawanym za cudotwórcę, żyjącym w XVI wieku. Urodzony w szlacheckiej rodzinie jako Andrzej Zawaluszyn, początkowo zarządzał bogatą posiadłością w pobliżu klasztoru św. Aleksandra Swirskiego. Po poszukiwaniu duchowego przewodnictwa u Aleksandra, wstąpił do życia zakonnego w klasztorze Walamskim nad jeziorem Ładoga. Później żył jako pustelnik na archipelagu Walamskim, ostatecznie zakładając wspólnotę monastyczną, która otrzymywała wsparcie od cara Iwana Groźnego.
Życie i śmierć

Po przyjęciu imienia Adrian prowadził życie ascetyczne. Jego sława stała się tak znacząca, że car poprosił go, aby został ojcem chrzestnym jego córki, Anny. Podczas podróży z Moskwy z powrotem do swojej siedziby monastycznej, został zamordowany przez zbójców w pobliżu wsi Obża. Zmarł 26 sierpnia, co zbiegło się ze świętem jego patrona, Adriana z Nikomedii.
Kult

Święty jest czczony dwa razy w roku w tradycji prawosławnej. Główna uroczystość przypada 26 sierpnia, w rocznicę jego śmierci. Drugie upamiętnienie odbywa się 17 maja, celebrując odnalezienie i przeniesienie jego relikwii przez współbraci zakonnych, którzy złożyli go w murach jego kościoła.
