Adela z Pfalzel była frankijską szlachcianką i benedyktyńską opatką, która żyła pod koniec VII i na początku VIII wieku. Urodzona około 660 roku, jest identyfikowana jako możliwa córka Dagoberta II. Po śmierci męża, Alberyka, wstąpiła do klasztoru niedaleko Tryru, którego założenie często przypisuje się jej osobie. Służąc jako opatka, poświęciła życie zakonowi benedyktynów. Zmarła w 734 lub 735 roku w klasztorze w Pfalzel, przekazując swój majątek wspólnocie religijnej.
Życie i rola
Jako przedstawicielka frankijskiej szlachty, Adela prowadziła życie, które przeszło od małżeństwa do oddania religijnego. Po śmierci męża wstąpiła do benedyktyńskiego klasztoru w Pfalzel. Podczas gdy niektóre przekazy historyczne sugerują, że założyła ten konwent około 690 roku, inne wskazują, że został on założony przez jej ojca lub innych duchownych na jej potrzeby. Służyła jako opatka klasztoru, kontynuując tradycję kobiecego przywództwa religijnego obecną w jej rodzinie.
Kult i dziedzictwo
Adela jest uznawana za świętą Kościoła katolickiego, choć historyczne zapisy dotyczące jej statusu są zróżnicowane. Podczas gdy niektórzy średniowieczni uczeni opisywali ją jedynie jako pobożną, została uwzględniona w różnych martyrologiach. Jej wspomnienie obchodzone jest 24 grudnia w Kościele prawosławnym. Choć na początku XIX wieku jej szczątki zostały przeniesione do Francji, jej relikwie i elementy grobu zostały później odnalezione w pobliżu ołtarza kościelnego.