Adela Francuska była szlachcianką żyjącą w XI wieku, która sprawowała rządy jako księżna Normandii i hrabina Flandrii. Urodzona w Paryżu jako córka króla Roberta II, w 1028 roku poślubiła Baldwina V. Przez całe życie wywierała znaczący wpływ polityczny, współpodpisując liczne oficjalne dokumenty i sprawując regencję we Francji w latach 1060–1067. W późniejszym okresie życia oddała się drodze religijnej, stając się benedyktynką w Rzymie, zanim osiadła w klasztorze w Messines.
Życie i rządy
Jako potężna władczyni feudalna, Adela zarządzała terytoriami w Normandii i Flandrii. Aktywnie uczestniczyła w sprawowaniu władzy, pełniąc m.in. funkcję regentki przez kilka lat. Poza administracją polityczną wspierała Kościół, fundując kilka kościołów kolegiackich oraz zakładając opactwo w Messines w 1057 roku. Była również znana z wysiłków na rzecz egzekwowania reform dotyczących celibatu duchowieństwa.
Oddanie religijne
Po okresie aktywności politycznej Adela poświęciła się zakonowi benedyktynów. Po pobycie w Rzymie powróciła do klasztoru, który pomogła założyć w Messines. Pozostała tam aż do śmierci w 1079 roku. Jej zaangażowanie religijne oraz rola w fundowaniu instytucji kościelnych stanowią centralne punkty jej tożsamości historycznej.
Kult
Adela jest uznawana za błogosławioną w tradycji katolickiej. Jej zasługi religijne oraz życie zakonne sprawiły, że jest upamiętniana, a jej wspomnienie obchodzi się 8 września.