factograf
PL
Zaloguj się

włoski koszykarz (ur. 1991)

Achille Polonara

  • 1 min czytania
  • W 20 językach
  • 3 obrazy
  • Artykuł autorski Factograf
Achille Polonara

Achille Polonara (ur. 23 listopada 1991) to włoski koszykarz, grający głównie na pozycji silnego skrzydłowego, obecnie już zakończył karierę. Wychowywał się w młodzieżowym systemie Banca Tercas Teramo, a następnie występował we Włoszech, Hiszpanii, Turcji i na Litwie, w tym przez kilka sezonów w rozgrywkach EuroLigi. Reprezentował również młodzieżowe kadry Włoch, zdobywając srebrny medal na Mistrzostwach Europy do lat 20 w 2011 roku.

Kariera klubowa

Achille Polonara w koszulce Virtus Pallacanestro Bologna podczas meczu EuroLigi, 31 stycznia 2025
Achille Polonara w koszulce Virtus Pallacanestro Bologna podczas meczu EuroLigi, 31 stycznia 2025

Polonara zadebiutował w Serie A w barwach Teramo w 2009 roku, a przed sezonem 2011/2012 stał się regularnym podstawowym zawodnikiem. Po ogłoszeniu upadłości Teramo przeniósł się do Cimberio Varese, gdzie pomógł drużynie zająć pierwsze miejsce po sezonie zasadniczym w 2012/2013. Później trafił do Reggio Emilia, gdzie przeżył przełomowy sezon 2014/2015, a następnie do Dinamo Sassari, które zajęło drugie miejsce we włoskiej lidze w sezonie 2018/2019. Od 2019 roku grał w Baskonii, Fenerbahçe, Anadolu Efes, Žalgirisie Kowno oraz Virtusie Bolonia, po drodze zdobywając kilka tytułów krajowych.

Kariera reprezentacyjna

Polonara w barwach Reggio Emilia w 2015 roku
Polonara w barwach Reggio Emilia w 2015 roku

Polonara występował w młodzieżowych reprezentacjach Włoch, zaczynając od kadry do lat 18 na Mistrzostwach Europy w 2009 roku. Zdobył srebro z drużyną do lat 20 na Mistrzostwach Europy w 2011 roku, gdzie był ważnym zawodnikiem i zagrał mocno w półfinale przeciwko Francji. Został także powołany do wstępnej kadry seniorskiej jako tymczasowy zastępca podczas przygotowań do EuroBasketu.

W 20 językach

Редакція Factograf · Opublikowano 14 października 2026 · Częściowo na podstawie Wikipedii, CC BY-SA 4.0 · Artykuł źródłowy