Abrahamiusz Halicki był w XIV wieku prawosławnym opatem i uczniem Sergiusza Radoneżskiego. Po służbie w klasztorach w Niżnym Nowogrodzie oraz w Ławrze Trójcy Świętej przeniósł się w okolice Halicza. Tam, woknie jeziora Czuchłoma, założył cztery różne klasztory, w tym klasztor Awramijew Nowozaozerski. Jest wspominany jako znaczący przywódca monastyczny, który za swojego życia rozszerzył obecność religijną w regionie obwodu kostromskiego.
Życie monastyczne
Po szkoleniu pod przewodnictwem Sergiusza Radoneżskiego, Abrahamiusz osiadł w księstwie halickim. Założył pierwszy klasztor na północno-wschodnim brzegu jeziora Czuchłoma, poświęcony Wniebowzięciu Najświętszej Bogurodzicy. Później założył trzy dodatkowe klasztory, takie jak klasztor Gorodziecki, czczącym Opatrzność Świętej Dziewicy. Zmarł w 1375 roku w kaplicy niedaleko swojej monastycznej siedziby.
Kult
Święty został kanonizowany do kultu lokalnego w 1553 i ponownie w 1621 roku. Jego hagiografia została udokumentowana w połowie XVI wieku przez opata Protasija. W Cerkwi Prawosławnej jest czczony jako święty, a jego wspomnienie przypada na 20 lipca. W przeszłości nad jego relikwiami wznoszono katedry, w tym kamienną katedrę zbudowaną w latach 1608–1631.