Abraham z Rostowa był mnichem i archimandrytą żyjącym w XI wieku na terenach Galicza i Rostowa Wielkiego. Urodzony jako Abercius, według przekazów zwrócił się ku chrześcijaństwu w młodości po uzdrowieniu z dziecięcych chorób dzięki modlitwie. Później został mnichem na Wałamie, zanim osiadł w pobliżu jeziora Nero. Jest przede wszystkim znany z założenia klasztoru Bogojawlenskiego oraz z wysiłków na rzecz nawracania lokalnych pogańskich ludów na wiarę chrześcijańską poprzez swoje kazania.
Życie i działalność
Po przeprowadzce w okolice Rostowa, Abraham natknął się na lokalną świątynię poświęconą idolowi Welesowi. Tradycja głosi, że objawienie Jana Ewangelisty dało mu laskę zwieńczoną krzyżem, aby zniszczyć pogańskie miejsce. W tym miejscu założył klasztor ku czci Teofanii (Objawienia Pańskiego) i zbudował kościół św. Jana Teologa. Na prośbę lokalnych książąt został mianowany archimandrytą klasztoru.
Kult i dziedzictwo
Abraham zmarł w podeszłym wieku i został pochowany przez swoich uczniów w kościele Teofanii. Jego relikwie zostały odkryte później za panowania wielkiego księcia Wsiewołoda Georgiewicza. W 1551 roku Iwan Groźny odwiedził klasztor przed swoją wyprawą na Kazań, używając laski świętego, aby zapewnić sobie sukces. Później zlecił budowę kamiennej katedry w tym miejscu. Jest wspominany 29 października oraz podczas różnych regionalnych synaksów.