Abraham z Kratii był chrześcijańskim mnichem i biskupem żyjącym w VI wieku, urodzonym w Emesie w Bizantyjskiej Syrii. Po tym, jak jego rodzina została rozproszona przez koczowniczych najeźdźców, udał się do Konstantynopola, aby pełnić funkcję procuratora klasztornego. W wieku 26 lat został opatem klasztoru w Kratii, położonego w Bitynii. Później przez trzynaście lat sprawował urząd biskupa w diecezji Kratii, stając się jej najważniejszym przywódcą w okresie między założeniem biskupstwa a jego ostatecznym rozwiązaniem.
Życie i służba
Szukając spokojniejszego życia, Abraham udał się do Palestyny, choć ostatecznie został wezwany z powrotem do swoich obowiązków zakonnych. Po powrocie objął urząd lokalnego biskupa. Po trzynastu latach służby episkopalnej przeszedł na emeryturę około 525 roku. Powrócił do Palestyny, aby żyć jako pustelnik, spędzając ostatnie lata na religijnej kontemplacji w klasztorze Wieży Eudokii.
Kult
Jest uznawany za świętego w tradycjach katolickiej, prawosławnej i orientalnej. Jego życie zakonne oraz przywództwo w Kościele sprawiły, że został upamiętniony. Kościół chrześcijański obchodzi jego święto corocznie 6 grudnia, co upamiętnia datę jego śmierci w Palestynie.