Abraham z Egiptu był mnichem i pustelnikiem żyjącym w IV wieku, pochodzącym z Minuf w delcie Nilu. Urodzony w znamienitej chrześcijańskiej rodzinie, ostatecznie poszukiwał życia religijnego, udając się do krainy Achmim. Tam wstąpił do wspólnoty założonej przez Pachomiusza, w której spędził dwadzieścia trzy lata. Po tym okresie przeszedł na życie samotne, zamieszkawszy w jaskini na szesnaście lat, z której wychodził jedynie okazjonalnie, aby przyjąć komunię.
Życie monastyczne
Po szkoleniu pod kierunkiem Pachomiusza, Abraham żył jako pustelnik w jaskini. Prowadził bardzo odosobniony tryb życia, opuszczając swoje schronienie jedynie raz na kilka lat, aby uczestniczyć w Eucharystii. Polegał na pomocy brata, który wytwarzał i sprzedawał sieci rybackie, zapewniając fundusze wystarczające na zakup fasoli przez Abrahama oraz na przekazanie pozostałych pieniędzy jako jałmużnę.
Śmierć i kult
Zbliżając się do śmierci, Abraham wezwał Abba Theodorego, naśladowcę Pachomiusza, zanim położył się twarzą na wschód. Następnie został pochowany przez mnichów na cmentarzu klasztornym. Jest uznawany za świętego w Kościele koptyjskim prawosławnym, gdzie jego pamięć jest czczona corocznie 21 maja.