Abraham z Efezu był żyjącym w VI wieku metropolitą i mnichem w Cesarstwie Bizantyńskim. Służąc jako arcybiskup Efezu, wniósł znaczący wkład w monastycyzm, zakładając domy zakonne zarówno w Jerozolimie, jak i w Konstantynopolu. Jest uznawany za świętego zarówno w tradycji rzymskokatolickiej, jak i wschodnioortodoksyjnej. Jego dzieła pisane, a konkretnie dwa kazania dotyczące Zwiastowania oraz Ofiarowania Jezusa, pozostają cennymi źródłami historycznymi do badań nad dawnymi praktykami liturgicznymi Bizancjum.
Dziedzictwo monastyczne
Poza swoją rolą biskupa, Abraham założył klasztor w Konstantynopolu. Instytucja ta stała się później domem dla mnichów abrahamitów. Wyznawcy ci zostali ostatecznie zamordowani około 835 roku w okresie ikonoklazmu za panowania cesarza Teofila. Męczennicy ci są czczeni jako święci w Kościele katolickim 8 lipca oraz w Kościele prawosławnym 6 lipca.
Kult
Święty jest wspomniany corocznie 28 października. Jego wkład teologiczny w postaci pisanych kazań pomógł zachować zrozumienie wczesnego bizantyjskiego kultu. Zarówno Kościół wschodnioortodoksyjny, jak i rzymskokatolicki uwzględniają go w swoich kalendarzach liturgicznych, podtrzymując jego pamięć poprzez konkretne święta.